Η Δροσοσταλίδα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή ψιχάλα. Μια τόοοσο δα μικρή δροσοσταλίδα. Δεν είχε ηλικία γιατί έτσι κι αλλιώς οι δροσοσταλίδες δεν έχουν ηλικία, είναι αιώνιες!

Σπίτι μου είναι τα συννεφα,τα ποτάμια, οι λίμνες, η θάλασσα, έλεγε και ξανάλεγε με περηφάνια χορεύοντας πάνω σ' ένα μικρό κατάλευκο σύννεφο.

Κάποια μέρα την είδε ένας αετός καθώς περνούσε από κει, να χορεύει χαρούμενη και της χαμογέλασε.

Η δροσοσταλίδα σταμάτησε το χορό της και πλησιάζοντας στην άκρη του σύννεφου τον ρώτησε.

-Μήπως ξέρεις πως με λένε;

-Όχι, απάντησε ο αετός και συνέχισε την πορεία του στον ουρανό.

Μετά από λίγο φύσηξε ένας δυνατός άνεμος και πήρε το σύννεφο μακριά, στέλνοντας το στη χώρα της Βροχής.

Μόλις έφτασαν εκεί η δροσοσταλίδα είδε τις αδελφές της να αφήνουν τα χέρια τους από το σύννεφο και να πέφτουν με γέλια και φωνές προς τη γη. Μια και δυο έκανε κι αυτή το ίδιο. Άφησε τα χέρια της από το σύννεφο κι άρχισε να πέφτει, να πέφτει, να πέφτει... ώσπου ανταμώθηκε με το ποτάμι.

Σκαρφάλωσε σ’ ένα ξεραμένο φύλλο που ταξίδευε στην επιφάνεια του νερού και άρχισε πάλι να χορεύει...

Ξάφνου σταματάει το χορό της και σοβαρή σοβαρή ρωτάει το ξεραμένο φύλλο.

-Μήπως ξέρεις πως με λένε;

-Όχι, αποκρίθηκε εκείνο τρέχοντας επάνω στο ποτάμι.

Μετά από το μεγάλο ταξίδι της στο ποτάμι, η δροσοσταλίδα έφτασε στη θάλασσα.

Τώρα είχε γαντζωθεί πάνω σ’ ένα άδειο μπουκάλι που επέπλεε πάνω στα κύματα, και χόρευε κι αυτό μαζί της.

-Μήπως ξέρεις πως με λένε; ρώτησε κάποια στιγμή λυπημένη η δροσοσταλίδα.

-Όχι, απαντάει το μπουκάλι, μα σίγουρα θα ξέρει ο αφρός των κυμάτων!

Όταν έφτασαν στην κορυφή ενός τεράστιου κύματος η δροσοσταλίδα λέει με τρεμάμενη φωνή στον αφρό.

-Μου είπε το μπουκάλι ότι εσύ θα ξέρεις το όνομα μου.

-Είναι αλήθεια; Το ξέρεις;

-Όχι, είπε ο αφρός των κυμάτων καθώς άσπριζε ολοένα και πιο πολύ τη θάλασσα....

Κουρασμένη η δροσοσταλίδα από τους χορούς και τα ταξίδια αποκοιμήθηκε επάνω στο μαλακό φελλό του μπουκαλιού...

Το πρωί που ξύπνησε ήταν πάλι στο σπίτι της, στο σύννεφο, (γιατί όταν κοιμούνται οι δροσοσταλίδες και ονειρεύονται, ελαφραίνουν και πετούν προς τον ουρανό).

Τεντώθηκε λοιπόν και όπως το ‘χε συνήθεια έριξε μια μάτια κάτω προς τη γη. Και τι να δει!

Από κάτω ακριβώς βρισκόταν ένας πανέμορφος κήπος, με χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια. Ροζ. κόκκινα, κίτρινα, μωβ...

Η δροσοσταλίδα σάστισε από την ομορφιά του κήπου και αποφάσισε να τον επισκεφτεί. Άφησε λοιπόν τα χέρια της από το σύννεφο και άρχισε να ταξιδεύει προς τον κήπο....

Προσγειώθηκε πάνω σ' ένα καταπράσινο φυλλαράκι γιασεμιού και άρχισε να κυλάει σαν δάκρυ προς την άκρη του.

Το φυλλαράκι ένιωσε την δροσοσταλίδα πάνω του και χάρηκε πολύ.

-Σ’ ευχαριστώ για τη δροσιά που μου έδωσες, είπε, πες μου τι θες να κάνω κι εγώ για σένα;

-Το όνομα μου, είπε. Θάθελα να μάθω το όνομα μου!

-Δυστυχώς δεν το ξέρω, είπε το φυλλαράκι καθώς έβλεπε τη δροσοσταλίδα να πηδά προς τα κάτω...

Για καλή της τύχη η δροσοσταλίδα έπεσε πάνω στην πλάτη μιας πασχαλίτσας.

Και όχι όποιας κι όποιας μα της πιο σοφής του κήπου.

-Τι έχεις και είσαι λυπημένη; ρώτησε η πασχαλίτσα.

-Θέλω να μάθω το όνομα μου είπε η δροσοσταλίδα μελαγχολικά. Αιώνες τώρα χορεύω στα σύννεφα, στα ποτάμια, στις λίμνες, στις θάλασσες...,και όποιον συναντώ τον ρωτώ πως με λένε, μα κανείς δεν ξέρει.

-Μήπως ξέρεις εσύ;

-Όχι είπε η σοφή πασχαλίτσα. Αλλά θα σε πάω σε κάποιον που σίγουρα ξέρει!

Μια και δυο ξεκίνησαν και μετά από λίγο έφτασαν σε ένα σπόρο φραουλιάς που λιαζόταν ξαπλωμένος στο χώμα.

-Η πασχαλίτσα άφησε τη δροσοσταλίδα πάνω στο σπόρο και φεύγοντας είπε:

-Να αυτός ξέρει το όνομα σου.

Έκπληκτη η δροσοσταλίδα ρωτάει το σπόρο της φραουλιάς.

-Αλήθεια; Αλήθεια εσύ ξέρεις το όνομα μου;

-Ναι, απάντησε ο σπόρος, το ξέρω.

-Σε λένε ΖΩΗ και σε περίμενα... της είπε και την αγκάλιασε σφιχτά...

Ζείτε σε ένα τόπο που ο Παράδεισος βρίσκεται χίλια μέτρα απο τα σπίτια σας, ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! (Manolis from Germany, 21 years old)

Τελικά η βάρκα με το πανί αναδείχτηκε ιδανικός τρόπος εξερεύνησης των νοτίων παραλίων της Κρήτης. Όμορφα, ήσυχα και οικολογικά ταξιδέψαμε με τον Μάνο από την Γερμανία, από την παραλία στο Καλαμάκι μέχρι τα Μάταλα και την Κοκ. Άμμο.

Η ομορφιά του τόπου αναδεικνύεται μπροστά στα μάτια μας και ο φακός είναι αδύνατο να περιγράψει την ζωντάνια του τοπίου.

 

 

 

Βαρκάδα απο το Καλαμάκι μέχρι τα Καλά Λιμάνια

       Πάντα μου άρεσε η άγρια ομορφιά των νοτίων παραλίων της Κρήτης, βρήκα λοιπόν μια φουσκωτή βάρκα της πρόσθεσα πανί και τιμόνι, και αποτόλμησα τον περίπλου απο την παραλία στο Καλαμάκι μέχρι τα Καλά Λιμάνια.

     Την ιδέα την πείρα απο το ταξίδι του Κώστα με το κανό http://paraglidingcrete.blogspot.com/2011/04/blog-post_26.html θα το έκανα με τα κοπιά αλλά με το πανί θα ήταν πολύ πιο εύκολο. Αφού μελέτησα καλά τον καιρό, πρωί πρωί μπαίνω στην θάλλασα.

    Η πρωινή βορειοανατολική στεριανή αύρα ειναι σύμμαχος και γρήγορα περνάω τον κομμό και τα Μάταλλα.

      Καθώς περνάω και την Κόκκινη άμμο ο αέρας γυρίζει σε καθαρό βοριά, πράγμα που κάνει την πλεύση πιο εύκολη, ανοίγομαι προς το πέλαγος γιατί περιμένω αργότερα δυτικό και δεν θέλω να εγκλωβιστώ πριν το ακρωτήριο στο Κεφάλι.

          Περνάω ανοικτά απο το βαθύ και ο βοριάς δυναμώνει, αλλαγή σχεδίου πλέω ανατολικά για να βγώ κοντά στην στεριά και να περιμένω να κόψει, αν περάσω με αυτόν τον βοριά απο το ακρωτήρι θα με παρασύρει νότια προς την Λυβή, πράγμα όχι καλό, ιδιαίτερα τώρα!

            Μετά απο την συνάντηση με την βάρκα ασφαλείας, για κάθε ενδεχόμενο, συνεχίζω προς το κεφάλι όπου τελικά μειώνεται ο βοριάς, η θέα ειναι μαγευτική!

          Έχω κάνει το μεγαλύτερο και πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής, τώρα θα πρέπει να συνεχίσω με κουπιά και να περιμένω τον δυτικό άνεμο να φυσήσει.

       Ο γκρεμός είναι κάθετος με 400 μέτρα ύψος, εκεί έχουν την φωλιά τους οι σκάρες, δεν χορταίνω να κάθομαι και να τις χαζεύω, να πετάνε, να παίρνουν τα θερμικά ρεύματα να ανεβαίνουν ψηλά και άλλες να γυρίζουν και με εκπληκτική μαστοριά να προσγειώνονται στην είσοδο της φωλιάς τους.

   Έφτασα με τα κουπιά στο Τραχήλι, θημήθικα την επίσκεψη του Κώστα, μεσημεριανή στάση εδώ και μόλις φυσήσει ο δυτικός συνεχίζω.

        Με τον δυτικό να με βοηθάει περνάω την παραλία στο Μάρτσαλο, την μεγάλη σπηλιά και κατευθύνομαι ανατολικά.

            Περνάω απο το Αγιοφάραγκο, τι θεσπέσια ομορφιά! Ευλογημένος τόπος ο τόπος μας.

 

 Τα Καλά Λιμάνια, το ταξίδι τελείωσε, με έντονα συναισθήματα και γεμάτο αναμνήσεις.

YOUTH BEACH FESTIVAL 2011

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΦΑΙΣΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ:
12 Αυγούστου – Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας

Οn decks:
ΝΑΤΑΛΙΑ ΓΕΡΜΑΝΟΥ!

Live:
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΙΚΟΥΔΗ!

Guest DJ:
G PAL! AMX! Mr Roussos! John Pappas! G Jagas !

ΕΙΣΟΔΟΣ 10 ΕΥΡΩ
ποτό 5 ΕΥΡΩ
ΕΣΟΔΑ ΘΑ ΔΙΑΤΕΘΟΥΝ ΓΙΑ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΣΚΟΠΟ

"Με το εισιτήριο σας συμμετέχετε στην κλήρωση για τις μεγάλες υποτροφίες που θα δοθούν την βραδιά της εκδήλωσης από το Mediterranean College και το ΙΕΚ ΞΥΝΗ"

Greeks know all about myths

That's Greece vs That's Not Greece

Greece is beautiful...that's why

Δύο Γερμανοί προβάλλουν τη «θετική» Κρήτη

Διαφημίζουν το νησί σε 400000 Ευρωπαίους το μήνα
Aγαπούν με πάθος την Κρήτη. Τόσο μεγάλο, που έχουν επιλέξει στο ιντερνετικό ραδιόφωνο στο οποίο είναι ιδιοκτήτες και το οποίο έχει 400000 ακροατές το μήνα, να μιλούν μόνο για τα θετικά του νησιού μας. Και δεν είναι καν έλληνες! Είναι η Suzana και ο Joerg Krueger, Γερμανοί που έχουν κάνει την Κρήτη πατρίδα της καρδιάς τους και μεταδίδουν σε όλο τον κόσμο καθημερινά τη θετική τους πλευρά. Επειδή όμως, στην κάθε παρέα υπάρχει κι ένας «κακός» αυτόν το ρόλο έχει αναλάβει στο Radio-Κreta.de, ο σκύλος τους ο Μήτσος. Συνήθως ένας από τους δύο για λογαριασμό του Μήτσου κάνει καμιά φορά μερικά παραπονάκια που έχουν να κάνουν είτε με τα σκουπίδια, είτε με τον τρόπο που κάποιοι φέρονται στα ζώα.
Γενικά όμως στο Radio-Κreta.de, δεν ακούγονται τα αρνητικά. Όπως λέει η Suzana
«αγαπάμε πολύ την Κρήτη και θέλουμε όλοι μας οι ακροατές, στη Γερμανία, στην Ισπανία, σε όλη την Ευρώπη αλλά και τον κόσμο, να μαθαίνουν πόσο ωραίος τόπος είναι».
Το είδαμε εδώ: http://kritonperiferia.gr/2011/07/09/dio-germani-provalloun-ti-thetiki-kriti/

Η σελίδα τους που μπορείτε να ακούσετε τον σταθμό: http://radio-kreta.de/
Και στο https://www.facebook.com/RadioKreta

Η μινωική πόλη Κομμός

Ο αρχαιολογικός χώρος του Κομμού τοποθετείται από τον καθηγητή Show σε ένα ιστορικό μινωικό τρίγωνο που σχηματίζουν ο Κομμός με τη Φαιστό και την Αγία Τριάδα. Η μεγαλύτερη ανάπτυξη της πόλης παρατηρείται στην μέση και ύστερη Μινωική περίοδο, ωστόσο ο αρχαίος Κομμός συνέχισε να κατοικείται μέχρι τα Ρωμαικά χρόνια.
Οι ανακαλύψεις στην περιοχή του Κομμού περιλαμβάνουν τον μινωικό λιμενικό οικισμό και πολλά διαδοχικά κτίρια δημοσίου χαρακτήρα, που πιθανότατα να ήταν αποθήκες ή νεώρια, και χρησίμευαν για τη φύλαξη και προστασία των πλοίων της Φαιστού.
Τα ανακτορικά κτίρια που ανακαλύφθηκαν στον Κομμό χρονολογούνται στην τελική ανακτορική περίοδο από το 1450πΧ ως το 1300πΧ και την μετανακτορική περίοδο, το 1300-1200πΧ.
Το πολύ ενδιαφέρον σύμπλεγμα που ανακαλύφθηκε στην πόλη αποτελείται μεταξύ άλλων από ένα ναό, πρυτανείο, ένα αμφιθεατρικό κτίσμα και μια αυλή με τέσσερεις τετράγωνους βωμούς.
 Πηγή: http://www.explorecrete.com/archaeology/GR-kommos-arxaiologikos-xoros.html

South Central Crete: Kommos, Agia Triada, Phaistos

A Great Minoan Triangle – past (Greek language pdf version)
In 1985, 10 years into Joseph and Maria Shaws’ excavation at Kommos, the excavators convened a symposium of a group of experts to discuss fitting Kommos into a regional context of the western Mesara. The symposium also considered the recent finding of a large, one could say monumental building and its use, as postulated by Maria Shaw as a Minoan era ship shed. The title of the forum “A Great Minoan Triangle in South Central Crete” was based on the three major pre-historical sites of Phaistos, Hagia Triada and Kommos. Πηγή: http://www.kommosconservancy.org/?page_id=728

    Κυκλοφόρησε στα Ελληνικά από τις εκδόσεις ΜΥΣΤΙΣ το βιβλίο του Joseph W. Shaw «Κομμός: ένα Μινωικό επίνειο και Ελληνικό ιερό στη Νότια Κρήτη». Ο αρχαιολογικός χώρος του Κομμού, είναι σήμερα μια αμμώδης παραλία που σηματοδοτούν μόνο τα αλμυρίκια της. Πριν από 3500 χρόνια ωστόσο, ήταν ένα πολυσύχναστο μινωικό επίνειο με εμπορικές σχέσεις που εκτείνονταν μέχρι την Αίγυπτο και την Σαρδηνία. Σε ύστερες εποχές, οικοδομήθηκε ένα ελληνικό ιερό στην ίδια θέση, κατάλληλος σταθμός για τους ταξιδιώτες που διέσχιζαν το Λιβυκό πέλαγος.

 

A Bibliography of Excavations on the Kommos Site (1977- ) http://www.fineart.utoronto.ca/kommos/kommosPublications.html